آرمسترانگ ؛ دوچرخه سواری استثنایی (۲)

از نگاه بروینیل که آرمسترانگ را غیرقابل جایگزینی اعلام و توصیف کرده است، دوچرخه سواری تا چند سال پیش ورزشی سنتی و مبتنی بر ارزش های قدیمی بود، اما آن موازین عوض شده است و یکی از دلایل و عوامل اصلی تغییر، لنس بوده است.

مردی که می نشست و روی تک تک مراحل تور برنامه ریزی می کرد. از طول مسافت گرفته تا بریدگی ها و مشخصات جاده و ویژگی های مسیر و توان دوچرخه خودش و دیگران. او با تور زندگی می کرد.
آرمسترانگ به لحاظ شمار و تنوع پیروزی هایش به گرد پای ادی مرکس هم نمی رسد، اما به اعتقاد بروینیل سال و زمانه عوض شده است و اگر در گذشته می شد هر سه تور کلاسیک را برد، الان بردن حتی یکی از آنها چنان تدارکات و ایثاری را می طلبد که مجبورید از دو تای دیگر صرف نظر کنید.«در گذشته توردوفرانس مختصرتر و محدودتر از این بود. ۱۰ ، ۱۲ تیم می آمدند و فوق ستاره ها کم شمار بودند و مسابقه ها نیز به یکدیگر شباهت داشت، این روال به تدریج عوض شد و در دوره آرمسترانگ به اوج دشواری خود رسید.

حتما بخوانید:  رشته های دوچرخه سواری کوهستان

هنر او این بود که به همه ما نشان بدهد چطور می توان در این شرایط کمرشکن سروری کرد. یادتان باشد حتی اگر آرمسترانگ باشید، امکان ندارد که بتوانید هر سه تور کلاسیک را با هم ببرید. در دوره انکتیل و مرکس و حتی هیتو می شد، الان نمی شود.»آرمسترانگ قبل از ابتلا به سرطان در هیئت یک جوان شگفتی ساز مدال طلای مسابقات دوچرخه سواری روی جاده جهان را به سال ۱۹۹۳ برد و بعداً دور سوئیس، دوفن لیبر و فلش والوند را هم فتح کرد.

آیا اینها برای قرار گرفتن در کنار مرکس که پنج بار هم «جیرو» را برد و چند دوجین از مسابقات کلاسیک یک روزه را ضمیمه نامش کرد، کفایت می کند؟ تفاوت از کجا تا به کجاست؟ فقط هفت تور لنس بر پنج تور مرکس می چربد. اما بابی اولیش هم تیمی آرمسترانگ می گوید: «لنس پرتلاش ترین و هدفمندترین رکاب زنی است که در عمرم دیده ام. یادگار و میراث ورزشی به جای مانده از او دقیق شدن روی جزئیات است.

حتما بخوانید:  دوچرخه سواری همراه با کودکان

او آنچنان بر روی مسائل دقت به خرج می داد که هرگز نمونه اش نزد سایرین دیده نشده است. وقتی تازه کارمان را شروع کرده بودیم، به چشم یک رقیب به او نگاه می کردیم و حالا از هواداران ویژه او هستم.»آرمسترانگ یکشنبه شب در چنان فضایی خداحافظی کرد. او با ۴۰/۴ دقیقه برتری بر ایوان باسو ایتالیایی و برتری های فزون تر بر یان اوله ریش آلمانی، الکساندر وینوکوردف قزاقستانی و مایکل راسموسن دانمارکی هفتمین قهرمانی متوالی اش را در تور قطعی کرد.

این قهرمانی از مرحله یازدهم و دوازدهم به بعد قطعی شده بود. حالا که او نیست نام های فوق همگی مدعی گرفتن جای او هستند و باسو، راسموسن و حتی «اوله ریش پیر شده» به یک اندازه مدعی هستند.اما قهرمان شدن در غیاب او مثل این می ماند که در ورزش دوچرخه سواری بدون بزرگانی چون آرمسترانگ یکه تازی کنید و کارتان را تاریخی بینگارید.